Zo. Dat hebben we gehad: De Première en de tweede reguliere voorstelling.
Trots overheerst. Ook vandaag, op het zonovergoten terras en de koffie die probeert me weer bij de les te brengen na de Cava van de afgelopen dagen, is dat het gevoel: Trots.
Het is volgens mij het kenmerk van écht getalenteerde mensen om er te staan op beslissende momenten, die dagen dat het écht moet. En ik zeg met heel veel overtuiging: deze ploeg (mijn ploegje!) stààt er op de beslissende momenten, met name, de voorstellingen. Niet dat het daarvoor kommer en kwel was, verre van, dat bedoel ik helemaal niet. Maar het lijkt of ze er toch iets extra inleggen. Accurater. En dus zie ik heel veel dingen gebeuren tijdens zo’n voorstelling die haast achteloos passeren maar waarvan ik hier wel durf stellen dat er lange uren van schuren en vijlen aan vooraf zijn gegaan. Ik beken het graag: dat is kicken.

Mijn ploegje in actie (foto Jo B.)

Toch ook enige verbazing over het feit dat sommigen Schoon Schip een ‘raar’ stuk vinden. Sta mij toe dat ‘raar’ te vinden. Het heeft een begin en een midden. Zelfs een einde! Wat wil je nog meer? Dat is haast ouderwets, zou ik zeggen. De verhaallijnen zijn wat onorthodox, maar ik vraag me af uit wat voor verhaallijnen iemands leven bestaat die dit Schoon Schip verhaal als ‘raar’ catalogeert. Ik stel me bij zo’n leven een horizontale lijn voor die pulseert rond de absolute nul-waarde, ja dàn, dan begrijp ik het weer wel.

Mijn ploegje op de bank (foto Dorien C)

Dus neen, ik dicht mezelf geen enkele vorm van ‘moed’ toe, omdat we deze voorstelling aan het publiek tonen.
Ik dicht mezelf wel enige (pas op, nu volgt één van de lelijkste en meest overschatte woorden van de Nederlandse taal) verdienste toe, dat het er staat zoals het er staat. Op dat vlak pleit ik volledig toerekeningsvatbaar en schuldig, edelachtbare.

Ik hoop van harte dat we volgende week donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag, nog mooie voorstellingen spelen en dat er nog mooi publiek komt naar kijken.

Ik zal er ook zijn!

BerD